Reis door California: Helemaal te gek!!!!!!!!!!!!!
Nog 4 weken in Madison en dan kunnen we naar Huis!!!
Hieronder volgt het tweede deel van de Reis naar California en de reis naar New York.
Nu volledig uitgereisd nog 4 weken hard aan de slag met mijn onderzoek, want ja dat gaat ook gewoon door!!!!!!!

De volgende morgen zijn we een yoghurtje gaan halen bij de macdonalds en daarna wat donuts voor onderweg bij de ‘happy donut’. Na dit lekkere ontbijt wilde mama heel graag naar de Fisherman’s Wharf terug om een foto camera te kopen voor papa. We hadden opgezocht dat deze in Amerika veel goedkoper zijn dan in Nederland, dus we hadden aan papa even gevraagd wat voor type hij wilde hebben en met deze gegevens begaven wij ons naar de winkel. Hier werd ons verteld door een gladde verkoper dat het toestel wat wij zochten zwaar achterhaald was en hij raadde ons een andere aan. Wij gingen hier op in en evenlater hadden we voor heel veel geld een camera gekocht met bijbehorende lenzen. Mama had er een beetje zenuwachtig gevoel over en ik was helemaal geirriteerd geworden van de manier van verkopen van de verkoper..op zo’n gladde manier.. Maar goed we reden de stad uit en vervolgden onze weg naar de Muir Woods, de bossen met de hoogste bomen ter wereld. Hier hebben we even rondgelopen en het was prachtig. Toen we net binnen in het park waren zagen we meteen al wilde hertjes met jong rond lopen en volgens mij waren alle toeristen op dat moment meer geinteresseerd in de hertjes dan in de bomen…..
Na dit park bezocht te hebben moesten we weer naar het zuiden om uiteindelijk in Santa Maria aan te komen. Hiervoor moesten we weer door San Francisco rijden en ik bedacht dat ik misschien onderweg wel ergens wireless internet kon oppikken om papa van onze aankoop te vertellen. Ik kreeg hem te pakken in een een of ander dorpje en daar werd ons duidelijk dat we opgelicht waren. Het camera toestel wat we nu gekocht hadden bleek niet eens in de buurt van de andere te komen en dat was dus niet zo best…we hadden er als een stel stomme-domme-naieve-niet-technische-vrouwen ingetrapt…. Maar we lieten het hier niet bij zitten en zijn naar de winkel terug gegaan. De verkoper die ons eerst hielp negeerde ons volkomen omdat hij wel wist dat ie fout zat en we kregen de eigenaar…De etter wilde alleen maar iets omruilen, maar de camera die papa wilde hebben was goedkoper dus zouden we er weer wat duurders bij moeten kopen. Ik heb toen papa nog maar een keer gebeld om te kijken wat we nu het beste konden doen. Hij adviseerde om dan maar twee van de camera’s mee te nemen die hij eerst had aangegeven. Dus dit probeerde we dus te doen, toen bleek dat ze die camera dus helemaal niet hadden!!!! En ons maar laten wachten en wat anders proberen aan te smeren, steeds maar zeggen dat het geen goede camera was, maar nu kwam de aap uit mouw..ze hadden hem dus niet, maar niet zeggen hoor!!!…nare mensen……Toen de verkoper dus uiteindelijk zei dat hij hem niet had werd ik boos en zei iets wat ze niet konden waarderen, hier deden ze heel schijnheilig over en ik ben de winkel maar uitgegaan, gelukkig begonnen ze ons zat te worden en hebben ze gelukkig uiteindelijk het hele bedrag maar terug gestort…. Pfff dat liep dus weer goed af..Ondertussen was de dag al aardig gevorderd en dus zijn we met de korte weg naar Santa Maria gereden. Hier hebben we bij de Denny’s heerlijk gegeten (en vooral het toetje was geweldig: warme appel crips met vanille ijs erop en honing saus eroverheen….vreslijk smerig dus….)
De volgende dag gingen we opweg naar Santa Barbara. De weg erheen was vrij kort en we besloten om een berg route te nemen. Deze (niet veel gebruikte) weg met gaten voerde ons door het prachtige landschap van de San Rafael Mountains. Deze route duurde vrij lang en elk plekje was even mooi! Heel veel planten en dieren zoals slangen, vlinders ed. Deze bergweg eindigde in het hele dure gedeelte van Santa Barbara en het was heel gaaf om dat te zien. Caecil zag op een gegeven moment een aanhanger bij een huis staan van een Mazda racing team en ging even vragen of ze erin mocht kijken. Alleen de vrouw van de man die het race team had was thuis, maar ze legde ons uit waar ze een werkplaats hadden en werden van harte uitgenodigd om even een kijkje te nemen. Hier stonden volgens Caecil heel wat zeldzame en gave exemplaren dus haar dag was helemaal goed! We hebben nog even wat rondjes door de stad gereden en zijn toen onze weg gaan vervolgen naar Ventura en uiteindelijk naar Oxnard waar we onze laatste dag door zouden brengen. Onderweg zijn we nog even bij het strand uitgestapt om onze voeten nog even voor de laatste keer in de Pacific oceaan te planten. Daarna zijn we naar het hotel gereden. Er was geen duidelijke beschrijving gegeven van waar het hotel zich bevond dus zijn we maar op de gok ergens heen gereden..en dit bleek nog goed te zijn ook!! Heel grappig… Het was een heel mooi hotel gelegen aan een haven met allemaal jachten… Er was ook weer een zwembad met ‘hottop’ en daar hebben mama en ik nog maar even gebruik van gemaakt…Heerlijk was dat. Na deze verfrissing, of beter gezegd; verhitting, zijn we nog naar de Walmart geweest. De laatste kans voor Caecil om nog enkelbandjes te kopen, ze had er al een paar als kadootje gekocht, maar vond ze toch zelf te leuk dus moest er nog even een nieuw kadootje gekocht worden. We hebben ook even brandbare Cd’s gehaald, zodat ik de foto’s erop kon zetten die mama en caecil dan mee naar huis konden nemen. We hebben nog maals bij Denny’s gegeten: helemaal goedgekeurd! En daarna gaan slapen. De volgende dag moesten we zeer vroeg opstaan, omdat we al om 11 uur het vliegtuig in LA moesten hebben, en daarvoor moesten we eerst nog door de file naar LA. Er stond een hele grote file en met handig gebruik van de hier-wel-werkende-carpool-strook zijn we optijd aangekomen bij het auto verhuurbedrijf, vanuit hier werden we naar het vliegveld gebracht en daar gingen we weer naar Chicago. Ik zat naast mama en Caecil verderop. Op Chicago aangekomen moesten mama en Caecil zich haasten, want het vliegtuig uit LA had vertraging dus zat de kans erin dat ze de aansluiting naar Amsterdam zouden missen. (achteraf hoorde ik dat ze het gered hadden en dat hun vliegtuig zelfs nog heel laat weg ging ook). Ik moest mijn tas op gaan halen en dan de bus zoeken om naar Madison te gaan. Alleen toen ik met al mijn bagage liep te zuilen ging ik gigantisch door mijn enkel en viel languit op de grond. Het deed ontzettend pijn en gelukkig waren er mensen in de buurt om me naar de bus te helpen. In de bus begon het alleen nog maar meer pijn te doen en na vier uur was ik pas van Chicago in Madison aangekomen… (normaal kan dit in 2 en een half uur). In Madison ben ik naar de vlakbij gelegen Memorial Union gestrompeld en heb Floor gebeld. Op dat moment was Martijn ook bij Floor en ze kwamen me samen halen, want ik kon helemaal niet meer lopen. Het was zo erg dat we maar naar het ziekenhuis moesten gaan. Bij het ziekenhuis aangekomen hadden we wel een rolstoel gevonden, maar geen ingang. Na lang zoeken naar de Emergency entrance vonden we deze eindelijk door een behulpzame portier. Ik hoefde niet zo lang te wachten en werd eerst bij een een soort verzorger gebracht die opnam wat ik had. Daarna moest ik een hokje in waar mijn verzekerings gegevens ingevoerd werden. Vervolgens kwam een arts me halen om naar een kamer te gaan met een bed. In dit bed werden alle vragen gesteld en ook vragen als ben je zwanger en dan drie keer doorvragen of ik er echt zeker van was. Verder werd er ook gevraagd of ik me bedreigd voeld in Madison…Ja hallo ik ben door mijn enkel gegaan op Chicago dus wat heeft dat er nu weer mee te maken… Ook moest ik aan geven hoe veel pijn ik had op de schaal van 1 tot 10. Nou ja weet ik veel, het doet gewoon zeer…. Na dit kruisverhoor werden er 6 rontgenfoto’s van mijn enkel gemaakt. Daarna werd ik weer naar de kamer gebracht en al die tijd werd ik met het bed en al overal naar toe gebracht. Na de foto’s was er gelukkig niets gebroken, maar mijn enkel was wel ernstig verrekt.. Hier kreeg ik druk verband om en ik kreeg Amerikaanse krukken mee…wat een kut dingen. Ze steuen onder je oksel en na 10 meter deed alles al meer pijn dan mijn enkel, dus ik vind ze niet echt een succes… Het rare systeem is ook dat ik dus nu de eigenaar ben van de krukken, ze hebben geen terugbreng regelen..hoezo geld verspilling… Maar ja daarom zijn de verzekeringen dus waarschijnlijk ook zo duur….
Ik ben weer door Floor en Martijn naar huis gebracht en Martijn wilde nog even naar de KK om de mensen die nog in Madison gedag te zeggen.. Dit is de tijd dat iedereen weer naar huis gaat.. Hiep was met Martijn mee gekomen en ze kwamen nog even bij ons langs en Hiep was aan het schreeuwen voor het huis, we hebben hem binnen gelaten en hij kwam heel lief afscheid van me nemen… Ondertussen was het alweer half 3 geworden dus snel naar bed en de wekker stond voor de volgende dag alweer om 5uur, omdat we om kwart voor 6 de taxi moesten hebben naar het vliegveld van Madison. Martijn en ik waren heel moe, maar we gingen toch aan onze drukke reis beginnen. Dit waren de laatste paar dagen van Martijn in Amerika en ik was net terug van de reis naar het westen dus het was een apart geval. We kwamen voor het middag uur op Washington DC aan daar zijn we in de metro gestapt. Hij bracht ons uiteindelijk richting downtown, maar hij kwam eerst langs het Pentagon dus daar zijn we eerst uigestapt, maar we mochten niet naar binnen en we mochten zelfs geen foto’s maken. Er liepen allemaal hele belangrijk uitziende mensen rond, dus er hing wel een aparte sfeer. Na het Pentagon zijn we bij het Capitol uitgestapt. Deze lijkt heel erg op die van Madison, of misschien moet ik zeggen dat die van Madison op de van Washington lijkt, want dat is tenslotte de eerste.Alle andere capitolen mogen wel breder zijn maar niet hoger. We zijn langs de bekende gebouwen, zoals hogergerechtshof en white house gelopen. We kwamen ook langs alle monumenten voor een aantal oorlogen zoals de Tweede wereld oorlog en de Vietnam oorlog. Al met al was het een aardige wandeling en mijn verbonden voet vond het niet echt leuk, maar gewoon doorgelopen… S’avonds zijn we in het bus station wat gaan eten en hebben we gewacht tot het half een snachts was, want toen zou onze bus naar New York gaan vertrekken. We hadden bedacht dat we wel in de bus konden slapen in de 5 uur durende reis naar New York. Hier kwam natuurlijk weinig van en we kwamen te vroeg aan in New York. We werden midden in de stad om half 5 s’ochtends of s’nachts, net hoe je het noemen wil, gedropt. We keken om ons heen en alle gebouwen waren met neon verlichting bedekt. We zijn maar in een strakke lijn doorgelopen naar de Starbucks, want er liepen ook wel wat ongure figuren rond, die waarschijnlijk op niets vermoedende toeristen te wachten.. Dus ik heb a la Amsterdam gewoon net gedaan alsof ik precies wist waar we heen moesten. Eenmaal in de starbucks, hebben we ons met een grote pot thee en een croissantje achter in de zaak neergeplant. Daar probeerden we een beetje wakker te worden (of te blijven). We hebben daar op de wc even onze tanden gepoetst, nadat er als een zwerver uitziende vrouw de wc voor een half uur bezet had gehouden….Om 6 uur bedachten we dat wel lang genoeg in de Starbucks hadden gezeten en zijn maar de stad rond gaan lopen. We begonnen op de 34ste straat en zijn via Broadway naar het zuiden gelopen op Manhattan. We kwamen langs alle hoge gebouwen, waaronder het Empire state building. Ook liepen we door de wijken als Little Itlaly, Chinatown en nog wat andere. Uiteindelijk waren we al om 9 uur bij Ground Zero, de plek waar de Twin Towers gestaan hebben;het world trate center. Dit zag er nog steeds luguber uit en er staat heel duidelijk een lege plek, die zelfs in de skyline opvalt. We liepen vervolgens verder naar Walstreet en daar was het heel druk met alle zaken mensen die net met hun werk begonnen waren. Het was wel grappig, omdat het allemaal nog te vroeg was voor de toeristen, dus we zagen een vrij rustig New York ontwaken. Na een lange tocht, waarbij mijn voeten zo pijn deden dat ik ze niet eens meer voelde, ondertussen was mijn ander voet ook helemaal naar de klote omdat die al het werk had moeten doen, omdat ik mijn andere enkel moest ontzien…Ging dus niet zo briljant, maar we gingen gewoon door. We wilden eerst met de boot naar het Vrijheidsbeeld en Ellis eiland (dit is het eiland waar vroeger alle immigranten werden geregistreerd en getest voor ze een plek mochten zoeken in de stad) Nu is dit een museum, maar er stond minstens een rij van drie uur dus hebben we ons handboek “de lonely planet” erbij gepakt en daarin stond dat je ook een andere boot kon nemen die dan wel niet stopte op het eiland maar er wel langs vaarde. Dit vonden we prima, want het ging tenslotte om de foto’s en ik hoefde niet perse het vrijheidsbeeld te beklimmen. Na deze tocht zijn we weer omhoog gelopen en toen hebben we de subway een stukje gepakt naar het noorden. We zijn uitgestapt bij het Empire state building en daar hebben we minstens twee uur in de rij gestaan om van het uitzicht vanaf de 86 verdieping te genieten. Het uitzicht was inderdaad prachtig, dus het was het wachten meer dan waard. Het was ondertussen 6 uur geworden en werd het tijd om in te gaan checken bij ons hostel. Hier kwamen we Jikke en haar vriendin Evelyn en Willemijn en haar vriendin Merle (Jikke en Willemijn uit Madison) tegen. We zijn met zijn allen uit eten gegaan in een ierse pub. Dit werd voor mij gedaan, omdat het om de hoek van het hostel was, want ik kon geen stap meer verzetten… We hebben lekker gehangen en zijn toen blijven hangen met een baileys en een biertje. Af en toe droop er iemand af en uiteindelijk zaten Willemijn, Merle en ik ernog. Het werd steeds later en ik had de afgelopen nachten al niet veel slaap gehad dus werd het hoog tijd om te gaan slapen! Ondertussen was Willemijn in gesprek gekomen met een New Yorker die in de Bronx was opgegroeid en vertelde dat het niet zo’n fijne buurt was en dat ze naar Manhattan verhuisd waren.
De volgende dag werd ik wakker gemaakt door Martijn, want hij kwam vertellen dat Willemijn flauw gevallen was. Ze was in de gang gevallen en het duurde een tijdje voordat ze bijgekomen was. De ambulance was ondetussen al gebeld en kwamen mensen naar haar kijken. Ze kwam bij en het ging wel weer een beetje, en vanwege al het gedoe heeft Willemijn besloten dat ze niet naar het ziekenhuis wilde. Ze hebben de hele dag geslapen en s’avonds was de oude Willemijn er weer. Martijn en ik zijn in de metro gaan zitten en zijn begonnen in Brooklyn,. Deze wijk zag er zeer netjes uit en we zijn een stukje gaan lopen en hebben bij een geweldige Juice winkel lekkere sapjes gedronken. We liepen nog een stukje over een marktje en gingen we terug naar de metro. Ik vond dat Brooklyn wel wat weg had van Amsterdam, maar dat kan misschien ook komen doordat New York eerst New Amsterdam heette en die invloeden zie je nog wel terug. Na Brooklyn besloten we een kijkje te gaan nemen in de Bronx dus namen we weer plaats in de metro. Gelukkig ging de metro in de Bronx bovengronds en dit was maar goed ook, want we besloten toch maar niet uit te stappen. Het zag er vreselijk vervallen uit, Tralies voor de ramen en het deed onguur aan. Zo snap je dat er dus wijken in Amerika zijn waar de gemiddelde leeftijd van een man niet ouder is dan 40 jaar, omdat de kans heel groot is dat je doodgeschoten wordt. Ik heb wel veel foto’s gemaakt en we zijn lekker in de metro blijven zitten. Vervolgens gingen we weer terug naar Manhattan en zijn uitgestapt bij het noordelijke puntje van Central Park. Dit park hebben we helemaal doorgelopen en het was prachtig. Heel veel ruimte, met mooie plekjes midden in de stad…Heel gaaf!!!!!! Er was van alles te doen, relaxen, sporten, wandelen, roeien en nog veel meer. We liepen terug naar het hostel en het was ondertussen alweer etenstijd geworden. Jikke en Evelyn waren die ochtend weg gegaan, maar Willemijn en Merle waren ernog en die kwamen we tegen in een foute pizza tent. Daar hebben we snel wat gegeten en zijn toen wat warms aan gaan doen en zijn we naar 42nd street gelopen om daar naar de bioscoop te gaan. We hebben de film Crash gegaan. Een realistische film van het leven en het onderwerp zwart en blank kwam veel terug en het was wel grappig want in de bioscoop zaten veel donkere mensen en die waren luidruchtig aan het protesteren. Dus dat had wel wat. Na de film zijn we nog even op Time Square gaan kijken en dit zag er prachtig uit met alle lichtjes…
Toen naar het hostel en de wekker ging alweer om 4 uur en de meiden die in onze kamer sliepen kwamen net terug van uitgaan en wij moesten alweer opstaan. We zijn buiten gaan staan en hebben een taxi aangehouden en we waren binnen 30 minuten op het vliegveld. Daar meer slapend dan wakker onze plek in het vliegtuig opgezocht. In het vliegtuig nog verder geslapen en toen waren we weer thuis.Martijn had zijn koffers op mijn kamer staan, en na de foto’s uitgewisseld te hebben ging martijn weer weg naar Amsterdam.
S’middags heb ik al mijn kleren gewassen, want na drie weken reizen had ik niet veel schoon meer…De verdere dag heb ik doorgebracht achter mijn computer om dit immense verhaal te schrijven…
De volgende dag had Megan mij, Floor, Amy en Alison uitgenodigd om een dag door te brengen bij het ‘Lake House’ van haar ouders. Haar ouders hadden dit net gekocht en het werd als het ware ingewijd… Er was veel familie en Megan haar moeder had weer heerlijk gekookt! Megan haar vader had ook een nieuw speeltje gekocht: een grote moterboot! Dus die was de hele dag iedereen aanhet rond touren over het meer.. En wij mochten ook een rondje mee. Megan haar vader was helemaal in zijn element: helemaal goed dus!!!! Na een hele fijne en vooral ook warme dag gingen we weer naar huis. En volgens mij ben ik al helemaal aan de Amerikaanse afstanden gewend, want de meer dan twee uur durende reis stelde echt niets meer voor….

Zondag ben ik om negen uur door Martijn en zijn ouders opgehaald. Willemijn en Sander kwamen afscheid van me nemen en eigenlijk was het best raar om afscheid van Willemijn te nemen, omdat het best een maatje van me geworden was. Ze gaf me nog een hele lieve kaart mee en hup op weg. Het is eigenlijk heel gek, iemand die je dan eerst elke dag ziet en dan opeens helemaal niet meer… maf…
Op weg druk gekletst met Martijn zijn moeder, echt een hele leuke vrouw en we hebben grapjes om Martijn gemaakt. Na heel wat tolpoorten gepasseerd te hebben werd ik afgezet bij het internationale terminal van Chicago O’hare airport. Daar heb ik een uur gewacht en toen kwamen mama en Ceacil door de uitgang lopen, heel gek en heel fijn om mama weer te zien!
Na de hereniging hebben we een autoverhuur bedrijf gebeld en er zou een busje ons op komen halen. Dit gebeurde en we na alle formaliteiten en een vervelende kerel kregen we de auto mee. Mama moest alleen rijden want anders koste het nog meer, maar onderweg hebben we geruild en heb ik gereden. Het duurde twee uur voordat we in Madison waren en daar hebben we een rondje campus gedaan, daarna heb ik ze mijn huisje laten zien. Mama vond wel dat het een klein, miezerig kamertje was, maar ach ik ben er al aan gewend…  We hadden wat brownies opgegeten en daarna heb ik ze de memorial union laten zien. Vervolgens zijn we een stukje over state street gelopen en hebben daar in een restaurantje wat gegeten. Vervolgens zijn we weer terug gereden naar Chicago. Daar aangekomen moesten we de auto weer inleveren en werden we door een leuke donkere man weer naar het vliegveld gebracht om vanuit daar een taxi te nemen. Deze man was heel gezellig en bleef maar praten over moederdag en kinderen, heel gezellig. Daarna in de taxi gesprongen en ook deze man was erg spraakzaam. We vroegen hem naar de regels in het verkeer en hij zij dat in Chicago alles mocht, alleen echt in de binnenstad moest je een beetje op politie letten, maar verder was alles geoorloofd. Deze man studeerde nog en dit was zijn bijbaan. Wel grappig. We gingen ons vervolgens om 12 uur inchecken in het hostel en na een vermoeiende dag, en dat geldt zeker voor mama en ceacil, konden we eindelijk gaan slapen.

Ceacil en mama vroeg op, ze waren al een paar keer eerder die nacht wakker geworden..heel fijn zo’n jetlag…Caecil was s’ochtends al vroeg naar buiten gegaan en die zag allemaal mooie auto’s voorbij rijden, haar dag was dus helemaal goed. Nadat we wat in het restaurant onder het hostel ons ontbijt hadden genuttigd gingen we lopen. We zaten vlak bij Jackson park en dus zijn we daar eerst doorheen gelopen. Er stonden allemaal tulpen en ze hadden alle bloemperken heel mooi verzorgd. Ook stond er een gigantische fontijn in het park. Ze waren ook een heel groot podium aan het opbouwen voor een een of ander festival. Toen we uit het park kwamen lopen zagen we de filmploeg van Yorin Travel met Chris Zegers lopen. En hij zij gedag, want hij herkende ons van het vliegveld de vorige dag: hij had in het zelfde vliegtuig gezeten als mama en caecil. We liepen verder op de Magnificent Mile. De mooie winkelstraat van Chicago omringt door alle hoge gebouwen. Er waren allemaal dure designers winkels. Uiteindelijk kwamen we bij de John Hancock tower aan en onderin zit een Cheesecake factory. Aangezien dit een ultieme amerikaanse ervaring is heb ik mama en caecil daar mee naar binnen genomen. We hadden alledrie een geweldig cheesecake die we bijna niet opkonden, maar hij was wel extreem lekker!!!
Na deze smaaksensatie zijn we met de lift omhoog gegaan. We zijn niet naar de betaalde ‘Observatory’ gegaan, maar naar het restaurant op 96ste verdieping, eentje lager. Daar hadden we vanuit de vrouwen wc een geweldig uitzicht op downtown! Weer beneden aangekomen zijn we in een trein gestapt en hebben we ons rond laten rijden door Chicago, eerst downtown en later ging de trein naar het noorden en zagen we de mooie suburbs van Chicago..ik was al een keer naar het zuiden gegaan en dat zag er duidelijk enger uit… veel meer ghetto achtig terwijl het noorden er eigenlijk heel duur uitzag. Toen we bij het eindpunt van de trein aangekomen waren bleven we zitten en hij bracht ons weer naar de binnenstad. Daar zijn we vlak bij ons hostel uitgestapt. Daar hebben we heel even wat kaarten geschreven en uitgerust. S’avonds hebben we bij de starbucks koffie gedronken en bij de subway een broodje gegeten. Daarna zijn we nog even een stukje over de Magnificent Mile gelopen, om downtown met al zijn lichtjes te zien. We liepen nog langs een paar (dichte!) winkels en prompt vond mama een heel leuk muziek winkeltje. Helaas ging deze de volgende dag pas om 10 uur open en dat was te laat want het vliegtuig zou ons de volgende dag om 12 uur al naar Los Angeles brengen. S’avonds in het hostel heb ik mama en caecil mijn foto’s laten zien en daarna zijn we lekker gaan slapen in onze stapelbedden.
Dinsdag zijn we om 8 uur opgestaan, maar Caecil en mama waren vanwege hun jetlag al veel eerder wakker. We zijn gaan ontbijten in het restaurant onder het hostel en daarna hebben we uitgecheckt en zijn we om een taxi gaan vragen. De man bij de bali vond dat we zelf moesten proberen om een taxi aan te houden, want als we er een op gingen bellen dan zou het veel langer duren. Dus daar gingen we met al onze koffers op pad…. We gingen op een druk kruispunt staan en nadat aardig wat taxi’s ons voorbij hadden gereden stopte er gelukkig eentje. Op het vliegveld aangekomen hebben we ons ingecheckt, maar mama en caecil hadden een aanvaring met een takkewijf, die hun niet wilde helpen. Nou ja, na dit euvel zijn we naar onze gate gegaan en konden we een half uur later instappen. Mama en Caecil zaten veel verder achterin het vliegtuig dan ik, maar ik zat wel aan het raam…hoewel naast de vleugel dus kon ik nog niet veel zien…..

Toen we het vliegtuig uit kwamen hebben we onze bagage gehaald en daarna werden we met een busje van Alamo naar het autoverhuur bedrijf gebracht. Daar hadden we via de georganiseerde reis eigenlijk een kleine auto aangewezen gekregen, maar dit hebben we omgezet naar een grote chevrolet trail blazer. Met deze off-the-road auto konden we ons hotel gaan opzoeken en deze was heel dicht bij. Bij dit luxe hotel werden de deuren voor ons open gehouden en de koffers naar boven gebracht! Het begon dus al heel erg goed allemaal. We hadden de hele middag nog dus besloten we wat van LA te gaan zien. We reden naar Beverly Hills en wat een ontzettend mooie huizen staan daar. Ze waren natuurlijk allemaal goed beveiligd en ieder huis had wel weer een ander security systeem… We reden nog Bel Air road op en ook hier waren de huizen niet misselijk… We reden via Sunset Boulevard naar Hollywood en in dit zeer toeristische gedeelte waren natuurlijk alle aspecten aanwezig: De sterren op de stoep, met alle namen van bekende personen erop; de hollywood letters op de berg en veel mensen die raar aangekleed waren. Ondertussen was het donker geworden en zijn we na wat boodschappen gedaan te hebben naar ons hotel gereden. Daar hebben we nog even wat gegeten en zijn we gaan slapen. De volgende dag hadden we eerst een bespreking met de mevrouw die onze reis moest uitleggen. Zij had enkele tips voor onze reis. Ze raadde ons aan om naar Universal Studios te gaan, maar wij waren eigenwijs en wilde naar Disneyland. Dus daar gingen we, het was ongeveer een half uurtje rijden van ons hotel af. Daar aangekomen moesten we in een gigantische parkeergarage parkeren, waar we met een treintje verder vervoerd werden naar de ingang van het park. Het park was heel erg mooi met heel veel rides. Vooral The Pirates of the Carribean was heel erg leuk en de Indiana Jones auto tour. Dit was een jeep die ons door een drukke indiana jones stad reed. Hij maakte allerlei gave bewegingen en het leek net echt, zeker toen hij nog afsloeg ook. We waren zo verknocht aan deze attractie dat we drie keer achter elkaar de rij hebben afgesneden… Gelukkig was het helemaal niet druk in het park dus konden we eignelijk bijna overal zo doorlopen, dat was wel heel fijn!!! Na dit park reden we weer naar het hotel terug om moe-maar-voldaan ons hoofd ten ruste te leggen… De volgende morgen hadden we besloten om via de kust naar beneden te rijden. We namen de scenic highway 1 en die voerde ons via veel tussen door kijkjes naar allerlei prachtige stranden naar San Diego. Deze stad bestond uit vrij veel ‘kleine’ wolkenkrabbers en er was een brug langs de San Diego Bay en die was heel hoog en lang. Deze hebben wij uiteraard genomen en daarna zijn we het binnenland ingereden. We kwamen op een hele drukke snelweg terecht waar Caecil heel veel mooie auto’s zag…die ik vervolgens op de foto moest zetten..  Mama kwam nog met een briljant plan om een carpoolstrook te nemen. Ze dacht dat dit de echte afslag was, dus eigenlijk was het een foutje, maar het pakte wel heel goed uit, omdat even verderop de weg helemaal vast stond en wij daar dus mooi langs konden rijden. Na een tijdje deze snelweg gevolgd te hebben moesten we een kleinere weg pakken en deze voerde ons door bergen en dalen (Santa Ana mountains). Het was heel woestijnachtig en dat was goed te zien aan de kalige rotspartijen. De vegetatie wat erop stond, was laag en gelig, maar het was wel ontzettend mooi. Ik heb de hele weg als een klein kind zitten ‘gillen’….. Onderweg kwamen nog een Wal mart tegen, ik moest batterijen hebben en we hebben dus maar meteen even van de gelegenheid gebruik te maken om mama en caecil een walmart-ervaring te bezorgen. Nu was dit achteraf misschien niet zo’n heel goed plan want ze vonden het te leuk, waardoor ik ze eruit moest sleuren om nog een beetje in het licht bij Palm Springs aan te komen….  We reden verder over de prachtige route en uiteindelijk kwamen we in Palm Desert aan, waar we doorheen moesten om in Palm Springs aan te komen. We kwamen langs heel veel autodealers en uiteindelijk langs de hotels. We zouden overnachten in een Best Western hotel en ook dit hotel was weer heel fijn. Het subtropische klimaat was ook heel geweldig waardoor we s’avonds nog even een duik in het zwembad konden nemen en daarna ook nog heerlijk buiten konden zitten. Ze hadden zelfs een ‘hottop’ met bubbels, dus volgens mij heb je dan wel het ultieme vakantie gevoel…. Heel vervelend allemaal…. 

Vrijdag zijn we eerst in Palm spring een mazda dealer op gaan zoeken, omdat Caecil graag even bij de amerikaanse mazda dealers wilde kijken. Nadit gedaan te hebben voer onze weg ons naar Joshua Tree national park. Dit park was heel woestijnachtig en had prachtige rotsformaties, ratelslagen, rare bomen en cactussen. Hier konden we heerlijk de hele dag doorheen rijden en daarna ging onze reis verder naar Laughlin. De gokstad in opkomst. Toen we in het donker via de interstate het stadje inreden zagen we al een heel groot roze verlicht gebouw in de verte en aangezien ons hotel Flaminge heette had ik al zo’n vermoeden dat het daar zou zijn. Er waren veel grote auto’s met bootjes want die gingen daar de Colorado river op. Het was een vreselijk kitcherig hotel met veel gokkasten en we waren eigenlijk blij dat we hier maar een nacht hoefden te blijven, ook al was het wel weer een ervaring.

We werden wakker in ons mooie roze casino hotel, maar aangezien we de vorige dag in het donker waren aangekwomen hadden we de omgeving nog niet gezien. Het stadje met casino’s lag midden in de woestijn en we keken uit op de Colorado river. We vertrokken nadat we wat boodschappen hadden gedaan en wat benzine in de auto hadden getankt. De officiele route, via ons boekje liep anders dan de route die ik had willen nemen, want ik wilde graag naar de Spookstad. Om hier te komen dacht ik dat ik de goede route gevonden had, maar die bleek een ‘unpaved road’ te zijn, dus toen moesten we weer terug. Gelukkig lag er iets zuidelijker wel een goed route, maar daar kwam ik achter na eerst even de weg gevraagd te hebben. Eerst vroeg ik het toen we even bij de Mac een kopje koffie gingen halen aan een oud vrouwtje, alleen mama en caecil waren er niet en dus zat er niemand in de auto. Maar het vrouwtje had gezien dat ik bij de auto hoorde en toen ik haar vroeg of er nog een andere weg naar de spookstad ging kon ze alleen maar de weg naar het casino uitleggen. Uiteidelijk begreep ik dat ik dus beter niet de weg moest vragen aan oude vrouwtjes, maar goed ik bedankte haar, maar zij liep voor mij uit naar de auto… en trekt de deur open en gaat op de voorstoel zitten, herhaald waar het casino is en verwacht dat ik haar daar heen ga brengen. Ik zeg tegen haar dat we daar helemaal niet heen gaan en heb haar de auto uit weten te bounjouren…ik was compleet verbouwereerd…. gelukkig kon ik later aan een minder gedementeerd persoon de weg vragen en uiteindelijk kwamen we via de prachtige historical route 66 in de spookstad aan. Alleen zag dit er niet meer uit als een spookstad, omdat deze mensen de toeristen hadden ontdekt. Overal waren souveniers winkeltjes maar nog wel in de oude western stijl. En het leuke was dat er gewoon ezels los over straat liepen.. Helemaal geweldig. Onze weg voerde verder over de Route 66 en we kwamern door de indianen reservaten. Hier waren ook de Grand Canyon Cavers. Deze grotten waren droge grotten, en dat is uniek omdat maar 3% van alle grotten droog is. We kregen een tour met een gids die vanalles te vertellen had. Ze waren erg mooi en de kristal vorming was prachtig. Heel anders weer dan een druipsteen grot. Het klimaat was hier ook zo konstant dat er allemaal dingen in bewaard kunnen blijven zonder dat het verrot. De man die vroeger deze grot ontdekt had, hield er dope on rope attracties. Hij liet mensen aan een touw de grot in glijden.. Nu zijn die er gelukkig niet meer, maar het was wel apart om te horen. Ook was er een wilde kat die ooit in de grot gevallen was voor al die jaren bewaard te blijven en ook konden ze sporen terug vinden van een grote beer die in de grote was gevallen en geprobeerd had eruit te klimmen. Maar omdat het heel diep was en ook nog eens zeer donker (een kat kan zien in het donker, maar zelfs de kleine lichtvlekjes die de kat nodig heeft waren er niet..)kwamen ze er niet uit. We sliepen in Williams in een lief aandoende Inn aan de bosrand. We hebben in dit plaasje een indianen ketting en armband gekocht en zijn gaan eten in zo’n typisch amerikaans restaurant. In de straat stonden oude auto’s, zoals caddilacs om het route 66 plaatje compleet te maken.

We vertrokken vrij op tijd en nadat we hadden uitgecheckt ging onze reis verder naar de Grand Canyon. De weg ernaar toe liep iets omhoog, maar was verder vrij plat. We reden eerst een national forest in, waarna we direct het nationale park van de grand canyon ingingen. Hier konden we vrij goed door rijden, want we hadden een ‘golden’ pass gehaald, die een maand lang geldig is voor alle nationale parken. Bij het bezoekers centrum aangekomen hebben we eerst een Imax film gezien over de grand canyon. Dit was een mooie gemaakte film en behalve dat je als het ware met een vliegtuig door de grand canyon ging, werd er ook nog een verhaal verteld over dat de Indianen de eerste bewoners waren van de Grand Canyon en dat meneer Powell met een bootje over de Colorado rivier het verdere onbegaanbare deel van de Canyon ontdekt had. In deze film werden ook beelden vertoond van rafting op de rivier, dit leek ons wel leuk dus hebben we hier even naar geinformeerd en een reservering voor de volgende dag gemaakt, aangezien de tocht vanuit Powell begint en we toch naar Powell moesten.
Toen werd het tijd om het park met onze eigen ogen te zien… en dit was zooo onbeschrijvelijk mooi. Echt overweldigend!!! Overal waar je keek kon je de gevolgen van het insnijden van de Colorado River in het Colorado Plateau zien. Echt super.. Hier hebben we de ochtend en middag doorgebracht en na heel veel mooie uitzichten en souveniers winkeltjes gingen we proberen in Page aan te komen. Dit stadje lag aan de voet van Lake Powell. Onderweg kwamen we in een indianen reservaat. De indianen in dit reservaat konden een goede boterham verdienen aan aal toeristen die er langs kwamen, dus zagen we overal (achter de vangrail) juwelen verkoop standjes. Natuurlijk moesten we hier even bij stoppen en ook konden we ons niet inhouden om iets handgemaakt van de indianen te kopen. Eerlijk gezegd kunnen we nu zelf langs de weg gaan staan om alle sieraden weer te verkopen…. 
In Page aangekomen hadden we ingecheckt en alvast gekeken waar we de volgende dag moesten zijn voor de raft trip. We zijn uit eten gegaan bij de steak house die aan de overkant van ons hotel lag, maar hoewel het eten wel goed was, waren de mensen chagerijnig dus dat was wat minder. (een beetje jammer weer dit..)c

Vroeg op voor de trip naar de rivier. We zouden een tocht gaan maken met een rubberboot op de Colorado river en hiervoor moesten we instappen in een bus die ons via een zwaar bewaakt gebied voerde om bij de grote dam in Page aan te komen. Hiervoor moesten we door een grote tunnel die door het gesteente was uitgehakt om de dam te kunnen maken. Hier stapten we op onze boot en de toch was prachtig.De tocht duurde 3 en half uur en daarna werden we met de bus weer terug gebracht naar onze auto.We hadden een leuke gids en onderweg zagen we veel vissers. De gids kon leuk vertellen en de tocht was geweldig. We hielden nog even pauze op een zandstrandje en daar zagen we ook tekeningen van de indianen. Er waren onderweg ook heel veel planten te zien, normaal was dit er niet, maar nu wel vanwege alle neerslag. De rotsen hadden een zwart kleur en dat kwam van een mengelinkg van mangaan, ijzer, zon en water. Het Zandsteen waar de rivier zich had uitgeslepen was navajo zandsteen. Heel rood en bij ferry point, waar Glen Canyon ophoudt en de grand Canyon begint stopte het, maar daar werd de strate anders, daar kwam ook de kalksteen erbij. Hier stopte onze bootreis en werden we teruggebracht met de bus naar onze auto.
Smiddags vanuit Page, naar het noorden op weg naar Bryce Canyon park. Duurde vrij lang.. Paar leuke cowboy stadjes, met een mac en een giftshop, waar we natuurlijk even moesten stoppen. De weg naar Bryce Canyon National Park had veel creekjes erlangs, die steeds groter werden. Bryce heel mooie clifs, met mooi vormen. Wel heel hoog en smal. Caecil op de amerikaanse drive by tour reed auto op uitzicht punt, maar daar staan nu banden sporen…. ach we moesten ergens ons kenmerk achter laten…
Onderweg werden we ook nog aangehouden door politie want hij had gezien dat we te hard reden. Hij reed met grote zwaai lichten achter ons aan en we snapten eerst niet goed wat de bedoeling was maar al snel bleek toch dat we de auto aan de kant moesten zetten, want we kregen een bekeurig. Caecil vond het wel grappig en die heeft meteen allemaal foto’s gemaakt van de radar apparatuur die hij in zijn auto had zitten…en dat was zo grappig dat ik daar maar weer een foto van had gemaakt.De boete was 85 dollar….
Terug van Bryce park, maar iest eerder weg, want nog een heel eind te gaan. Alleen belandden we in een sneeuw storm.Storm, sneeuw onweer..Windhozen en het werd wel heel erg eng, er kwamen zandhozen voorbij waarin we helemaal niets konden zien… En toen moesten we nog een bergweg over om bij de interstate te komen… We konden opeens nog maar 10 mile per uur rijden… Heel eng en er lag heel veel sneeuw op de auto. Gelukkig reed caecil hier keurig en veilig doorheen en kwamen we om 10 uur aan in St. George, waar we moesten overnachten in de Ramada inn.

De volgende dag zijn we eerst naar het Zion national park gereden. Dit was een prachtige canyon, waar we met een soort shuttle bus doorheen moesten rijden. We zette de auto bij de hoofdparkeerplaats en vanuit daar zijn we naar de shuttle gelopen. Deze shuttle ging het hele park door en we zijn eerst helemaal naar het eind punt gegaan. Daar zijn we uitgestapt en hebben daar een stuk langs de sterk stromende Virgin river gelopen. Het was allemaal heel erg nat en de rivier had in 6 jaar niet zo hoog gestaan. Er was een zeer strenge winter geweest en daardoor kwam er veel smeltwater van de bergen af. Er waren kleine watervallen te zien en door al dat water groeiden er prachtige planten tegen de rotsen aan. De volgende stop was bij de ‘weeping rock’. Deze rots ‘huilde’ als het ware. Het water kwam vanuit het midden van de rostwand vandaan en het idee hierachter was dat er een deel shale (soort kalksteen) gesteente was met daarboven zandsteen. Het shale is waterdoorlatend, omdat het de neiging heeft op te lossen in water. Hierdoor kan er een watervoerende laag in het gesteente ontstaan die het huilden effect weergeeft. Bij het volgende punt was een groter gras gedeelte wat aandeed als een vallei. Hier konden ook paardrij ritten gemaakt worden en dit leek mij wel heel erg leuk… Ik heb mama overhgehaald en daar gingen we.. Mijn paard had niet veel puf meer, maar dat krijg je met paarden die elke dag hetzelfde rondje moeten doen. Het paard waar mama op zat was heel eigenwijs dus ze had veel te doen en als ik af en toe achterom keek, was ze moeilijk aan het kijken, maar verderr ging het heel goed
De toch voer ons langs afgronden en prachtige gebieden. We waren totaal een uur onderweg en het was een fijne tocht.
Toen was het ondertussen tijd om naar onze volgende slaapplaats te vertrekken: Las Vegas. We hebben onderweg de Wendy’s uitgeprobeerd, en dit was heel goed te eten.. Na een korte tocht kwamen we bij ons hotel in Las Vegas aan…wat een kermis attractie. Het heette Circus Circus, en het grote entree bord was een 15 meter hoge clown, met heel veel lichtjes. We gingen inchecken, en toen kwam de zware taak om tussen alle gokkasten de weg naar de lift te vinden om vervolgens naar onze kamer op 13 hoog! En dat was nog niet eens de allerhoogste, want die zat op 20 hoog!!
Nadat we in onze kamer waren aangekomen hebben de koffers gedumpt en besloten we een rondje Strip te doen; de hoofdstraat van Las Vegas met alle gokhuizen. We zijn voor het hotel in een busje gestapt en verderop in de straat uitgestapt. Hier waren de hotels, met gokpaleizen:Treasure Island, Venetian, Ceasar’s Palace en de Mirage. De ene was nog gekker dan het ander. Bij Treasure Island hadden ze buiten twee grote schepen gebouwd en daar werden voor de hotel gasten hele shows opgevoerd, met Sirene’s de de piraten de kust op jaagden. De sirene’s waren sexy vrouwen die weinig aanhadden en het paste dan ook helemaal in het plaatje van Las Vegas. Het Venetian had een sfeer gecreeerd alsof je daadwerkelijk in Venetie was. De plafond probeerde daglicht na te bootsen en met een blauwe lucht met wolkjes zag het er net echt uit… Veder hadden ze hele grachten in het gebouw, met gondels waar je een stukje mee kon varen, verder waren er tal van restaurantjes en winkeltjes. Het zag er allemaal vreselijk poppekasterig uit, maar het was wel heel grappig. Ceasar’s Palace had een soort romeinse tempel nagebouwd en er stond een gigantisch standbeeld van Ceasar. Hier werden ook de 250 dollar kostende kaarten voor een optreden van Celine Dion verkocht.. Er was nog veel meer op de Strip te zien maar ondertussen was het al twee uur s’nachts geworden en we moesten de volgende ochtend weer optijd op weg.
S’ochtends zijn we eerst naar de Mazda dealer gegaan, want Caecil wilde folders hebben van de amerikaanse RX8. Dus daar gingen we! Daar aangekomen, hadden ze een heel zeldzaam model staan: de Shinka. Dus Caecil was helemaal gelukkig… Na deze autostop, zijn we naar Death Valley gereden. Deze vallei was normaal gesproken heel erg droog, nu was hij dat nog wel, maar omdat ze zo’n strenge winter hadden gehad met veel regen groeiden er nu planten die ze al 60 jaar niet meer gehad hadden..Heel bijzonder dus… Het was er heel erg heet en er lag ontzettend veel zout.. We zagen prachtig hoe dit zout zich aan het kristalliseren was…want er stond nog zelfs een plasje water in de zout vallei.
Verder reden we uit Death Valley en we reden tegen de oostkant van de Sierra Nevada aan. Dit was een prachtig gezicht, om vanuit een vallei opeens tegen een gigantische bergketen aan te rijden!! Heel spectaculair…. We moesten een heel eind om de Sierra Nevada rijden om uiteindelijk in Fresno aan te komen. Hier hebben we wat bij de Denny’s gegeten, en dit is toch wel een van de betere fastfood ketens, onder andere omdat ze er geweldig lekker ijs verkopen!!!!
In Fresno zaten we in een Inn, waar we een mooie kamer hadden met gratis ontbijt. Hier hebben gebruik van gemaakt en het was zeer goed te eten. We hadden een dag extra in Fresno en besloten om van deze dag gebruik te maken door naar een national park te gaan die niet op de route stond:Kings Canyon en Sequioa National Park. In dit park waren geen afgesloten wegen en alles was prachtig! We hebben eerst een route in de canyon gemaakt die langs een zeer ruige rivier voerde. De bergen waren prachtig en de uitzichten nog beter.. Vervolgens gingen we door het bos de berg af. Deze weg had heel veel haarspeldbochten, maar aangezien het vrij rustig was..(het is niet zo’n bekend park) was het goed te doen. Tot onze grote vreugde zagen we zelfs een beer op 5 meter afstand in het gras staan. Hij was daar op zijn gemak aan het eten en bleef keurig staan zodat ik foto’s van hem kon maken… Daarna stak ie op zijn dooie gemak de weg over…Onze weg voerde verder en we zagen nog geen honderd meter verder twee hertjes op de weg staan. Ook heel erg lief!!
Op de hoofdweg weer aangekomen hadden we nog een stop gemaakt bij de Mazda dealer in Fresno en Caecil kreeg weer een aantal folders mee….
De volgende dag stond Yosemite park op het programma. Ook dit is een heel mooi park, maar sommige wegen waren dicht, weer vanwege de heftige sneeuwval, en het was ontzettend druk… Dat was wel jammer, want het verstoorde een beetje het mooie plaatje van een rustgevende vallei. De watervallen waren echter prachtig. Omdat de stromen zoveel water voerde, waren alle wegen overstroomd en werd je zeiknat als je een beetje in de buurt van de waterval kwam. Ik kon het natuurlijk niet laten om de waterval van dichtbij te gaan bekijken, want ik wilde ze natuurlijk wel even op de foto hebben. Alleen hoe verder ik liep…hoe natter ik werd, het water stroomde letterlijk tot aan mijn knieen en het stortregende gewoon. Ik ben heel vlak bij geweest, maar veel foto’s nemen zat er niet in aangezien mijn camera water niet zo leuk vindt. Gelukkig hadden we droge kleren bij ons in de auto en kon ik dus iets droogs aandoen. De tweede waterval was de hoogste van het continent. Hij viel 379 meter naar beneden. Hier ben ik maar niet zo dicht bij geweest maar hij was wel prachtig. Het was helaas te druk om hele spannende wilde dieren te zien, maar goed je kan niet alles hebben. We reden naar Modesto want daar zouden we slapen. Het was alleen een beetje jammer, want ze zaten helemaal volgeboekt… En kregen daardoor een eenpersoonskamer, maar na wat zeuren kregen we een bedbank in onze kamer gezet.
De volgende dag voerde onze rit ons door de wijnvallei van Californie, maar we hebben niet geproefd, omdat we al een beetje duf waren en al dat geproef niet echt aan ons besteed was. Ik ben halverwege de rit zelfs in slaap gevallen. We hebben bij de Russian river aan het water gezeten een een hotdog bij een oude bioscoop in Monte Rio gegeten. We hebben highway 1 naar zuidelijke richting gerden en die voerde ons uiteindelijk over de Golden Gate Bridge naar San Fransisco. Hier zaten we in een heel duur hotel waar ze diezelfde avond ook ‘Prom’ hadden van een school. Allemaal prachtig uitgedoste meiden en jongens liepen daar rond en het had een hele chique verschijning. Het was een erg mooi hotel, maar de kamer was vrij klein en de auto kom niet meer geparkeerd worden bij het hotel dus moesten we ergens anders een plaats zoeken. Gelukkig was er een vlakbij en die koste maar liefst 18 dollar per dag…
Nou ja in San Fransisco is het verder onmogelijk om een auto te parkeren dus dit hebben we maar gedaan. Hier hadden we ook internet dus hebben we daar maar meteen even gebruik van gemaakt.
De volgende ochtend opgestaan en een treintje naar de Fishermans Wharf genomen, hier zaten alle winkeltjes en na met pannekoeken te hebben ontbeten zijn we zeeleeuwen gaan kijken. Deze beesten liggen in de Bay en zijn daar gekomen na de groote aardbeving in 1989. De populatie groeide dat jaar tot 600 beesten en de meeste zijn weer weggetrokken maar een aantal zijn er gebleven en dat is nu een prachtige attractie voor de toeristen. We probeerden om nog met de beroemde cable car terug te gaan, maar hier stond zo’n Efteling rij voor dus zijn we weer met het treintje waar we mee gekomen waren terug gegaan. Bij het hotel hebben we nog even starbucks koffie gedronken en zwervers gekeken. Die zijn hier heel veel in San Francisco en eentje was zelfs de kranten verkoopkasten aan het omgooien om te kijken of er nog geld uit kwam…heel appart en ik heb dat verschijnsel maar even als filmpje vastgelegd…